Το αφήγημα καταρρέει, η Αριστερά θα ξυπνήσει;

https://athens.indymedia.org/post/1616513/

από avantgarde

19/01/2022 1:33 μμ.


Το αφήγημα καταρρέει, η Αριστερά θα ξυπνήσει;

Νίκος Μ. Κατσουλάκος για το avantgarde

Ενώ το τρελοβάπορο, με το οποίο όλοι μπαρκάραμε από τους πρώτους μήνες του 2020, παλεύει με το κύμα της όμικρον, ο αναπληρωτής Υπουργός Εσωτερικών, κύριος Πέτσας, προανήγγειλε νέα μέτρα. «Εξήγησε πως εκτός από το θέμα της επέκτασης της υποχρεωτικότητας εμβολιασμού, στο τραπέζι βρίσκεται το ζήτημα της πρόσβασης των ανεμβολίαστων ακόμα και στους εξωτερικούς χώρους της εστίασης» διαβάζουμε στον τύπο [1]. Υπάρχει ένα ενδεχόμενο αυτή η παρέμβαση του κυρίου Πέτσα να είναι η κλασική τακτική που συνηθίσαμε επί μνημονίων: πετάμε στο πόπολο ένα υπερβολικό μέτρο, στη συνέχεια το εφαρμόζουμε κατά το ήμιση και λέμε «είδατε τι καλοί που είμαστε;». Στην εποχή του κορονοϊού, όμως, έχουμε δει πολλά πράγματα που θεωρούσαμε απίθανα να συμβαίνουν και πολλά πράγματα που ξορκίζονταν ως ψεκασμένα να εφαρμόζονται ως πολιτικές, δήθεν ορθολογικές.

Αν και είχε διαφανεί ότι τα εμβόλια δεν εμποδίζουν τη μετάδοση του κορονοϊού, ζούσαμε την παράνοια να απαιτούνται πιστοποιητικά εμβολιασμού για την πρόσβαση σε σειρά δραστηριοτήτων. Αντίθετα, οι ανεμβολίαστοι καλούνταν να προσκομίσουν αρνητικό τεστ. Παντός είδους ειδικοί καθώς και η πλειοψηφία της συμπολίτευσης και της αντιπολίτευσης ουσιαστικά θεωρούσε λογικό το παράλογο αυτό μέτρο: Δίνουμε στους «υπεύθυνους» και «καθαρούς» εμβολιασμένους ελεύθερη πρόσβαση παντού θεωρώντας ότι οι «μολυσματικοί» είναι οι ανεμβολίαστοι. Κάποιες τάχα φωνές εξ αριστερών ότι δημιουργήθηκε κλίμα εφησυχασμού ήταν μάλλον ψίθυροι, ειδικά αφού συνοδεύονταν, συνήθως, με τη γνωστή ρητορική περί αρνητών κ.ο.κ. Αυτό λοιπόν που για καιρό έμεινε ως σύνθημα ήταν ότι ζούμε «πανδημία ανεμβολίαστων».

Η νέα φάση της επιδημίας, όμως, με την επικράτηση της μετάλλαξης όμικρον έδειξε πλέον ότι:

Η θεωρία περί πανδημίας ανεμβολίαστων είναι μία προκλητική ανοησία που καταρρέει με πάταγο.

Είναι προφανές ότι το τεράστιο κύμα μολύνσεων που σηματοδοτεί την κυριαρχία της μετάλλαξης όμικρον οφείλεται (ίσως κυρίαρχα) και στους εμβολιασμένους. Πώς θα γινόταν αλλιώς, αφού έχουμε έκρηξη μολύνσεων σε χώρες που πλησιάζουν ακόμη και το 90% ποσοστό εμβολιασμού; Αλλά, πέρα από το προφανές του πράγματος, ας ρίξουμε μια ματιά και σε μια προδημοσίευση που αφορά σε επιδημιολογικά στοιχεία της Δανίας [2]. Αν και αναμένεται η τελική κρίση του κειμένου, δεν μπορεί να αγνοηθεί η εν λόγω προδημοσίευση, καθώς προέρχεται από επιστήμονες του Statens Serum Institut της Κοπεγχάγης, ενός οργανισμού με ιδιαίτερα «βαρύ» όνομα. Βάσει του πίνακα που παρουσιάζεται στην Εικόνα 1, προκύπτουν τα εξής:

  1. Οι δύο δόσεις εμβολιασμού (υπενθυμίζεται ότι ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΔΕΙΟΔΟΤΗΜΕΝΟ σχήμα εμβολιασμού, έστω με άδεια έκτακτης χρήσης) έχουν από 36% έως 94% (!!!) μειωμένη αποτελεσματικότητα στην αποτροπή μόλυνσης από μετάλλαξη όμικρον έναντι της αντίστοιχης αποτελεσματικότητας για τη μετάλλαξη δέλτα.
  2. Η ενισχυτική Τρίτη δόση (υπενθυμίζεται ότι Η ΤΡΙΤΗ ΔΟΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΔΕΙΟΔΟΤΗΜΕΝΗ ΓΙΑ ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΠΛΗΘΥΣΜΟ) με εμβόλιο Pfizer αν και μειώνει τις πιθανότητες μόλυνσης, στην περίπτωση της όμικρον είναι κατά 33% λιγότερο αποτελεσματική έναντι μόλυνσης, σε σχέση με την περίπτωση της δέλτα.
  3. Μετά την πάροδο έξι μηνών από τον εμβολιασμό με δύο δόσεις η προστασία έναντι μόλυνσης με όμικρον γίνεται ΑΡΝΗΤΙΚΗ, σε ποσοστά από 39% μέχρι 75%!

Το τρίτο εύρημα, κατά την ταπεινή μου γνώμη, έπρεπε να έχει προκαλέσει επιστημονικό και πολιτικό σεισμό. Διότι αρνητική αποτελεσματικότητα εμβολίου αριθμητικά σημαίνει μεγαλύτερη πιθανότητα μόλυνσης των εμβολιασμένων έναντι των ανεμβολίαστων. Ιατρικά, όμως, μήπως είναι πολύ ανησυχητικό; Μήπως υποδεικνύει ότι υπάρχει σοβαρό θέμα ανοσολογικής απόκρισης; Σταματώ τα ερωτήματα, διότι δεν έχω σχετικό πτυχίο και μπορεί να με μαλώσει κάποιος κορυφαίος αιματολόγος εκ Παρισίων.

Εικόνα 1. Πίνακας αποτελεσματικότητας των εμβολίων της Pfizer και της Moderna έναντι μόλυνσης από τις μεταλλάξεις δέλτα και όμικρον συναρτήσει του χρόνου από τον εμβολιασμό [2].

Η αρνητική αποτελεσματικότητα του εμβολίου που εμφανίζεται στην εκ Δανίας προδημοσίευση προβλημάτισε και τον (κορυφαίο – άρα μάλλον ψεκασμένος θα είναι κι αυτός…) καθηγητή Norman Fenton που ειδικεύεται σε θέματα μαθηματικών, στατιστικής, ανάλυσης ρίσκου κλπ. να tweet-άρει ότι βάσει των πρώτων στοιχείων από τη Μεγάλη Βρετανία:

  • Είναι 2,26 φορές πιθανότερο για όσους έχουν κάνει δύο δόσεις και 4,45 φορές πιθανότερο για όσους έχουν κάνει τρεις δόσεις εμβολίου να βρεθούν θετικοί στη μετάλλαξη όμικρον σε σχέση με τους ανεμβολίαστους! [3], [4]

Κι ενώ υπάρχουν τέτοιες ενδείξεις, το ζήτημα της τρίτης δόσης φαίνεται να είναι το νέο δόγμα της επιστημονικής μεταφυσικής του καιρού μας. Ας πούμε ότι ο βιαστικός είμαι εγώ ή και ο ψεκασμένος. Δεν είναι αντίστοιχα βιαστικό και ψεκασμένο, υπουργοί, δημοσιογράφοι, γιατροί να έχουν βγει στη ρούγα και εκλιπαρούν να εμβολιαστούμε με ενισχυτική δόση για να προστατευτούμε από την όμικρον; Δυστυχώς και πολλοί αριστεροί γιατροί (και εκπρόσωποι του κλάδου) πολύ νωρίτερα απαιτούσε να γίνει ενισχυτική δόση, κατ’ αρχήν στο υγειονομικό προσωπικό, αγνοώντας βέβαια προκλητικά το ότι δεν υπάρχουν ανάλογες κλινικές μελέτες και ότι δεν υπάρχει άδεια τρίτης δόσης στο γενικό πληθυσμό παρά μόνο συστάσεις – εκτιμήσεις για χορήγησή της σε ιδιαιτέρως ευπαθείς ομάδες. Αλλά, τότε, είχαμε και σαφώς βαρύτερες παραλλαγές να κυριαρχούν. Τώρα, με μία ως φαίνεται πολύ λιγότερο θανατηφόρα παραλλαγή και με το εμβόλιο να υπάρχουν ενδείξεις ότι έχει μειωμένη αποτελεσματικότητα, γιατί πρεμούρα τρίτης δόσης ακόμη και από συντρόφους υγειονομικούς;

Μάλιστα, η σχετική έκθεση από το Ηνωμένο Βασίλειο [4] (τέτοιες εκθέσεις με δεδομένα πραγματικού πληθυσμού δημοσιεύονται τακτικά εκεί) εκτιμά ότι η αποτελεσματικότητα της τρίτης δόσης έναντι της όμικρον μετά τις 10 εβδομάδες υποχωρεί κατά πολύ, πέφτοντας ακόμη και στο 35%. Ξανά, λοιπόν: προς τι η πρεμούρα για τρίτη δόση στο γενικό πληθυσμό κύριοι Υπουργοί, αξιότιμοι ειδικοί, σύντροφοι;;; Για να μη σκεφτούμε ότι στο Ισραήλ ήδη ξεκίνησε η τέταρτη δόση…

Η επέκταση της υποχρεωτικότητας εμβολιασμού και ο αποκλεισμός ανεμβολίαστων από δραστηριότητες είναι παντελώς αδικαιολόγητες πρακτικές που βρωμάνε ολοκληρωτισμό.

Για την οικονομία της συζήτησης, ας κάνουμε την παραδοχή ότι κατά τις προηγούμενες φάσεις της επιδημίας, με στελέχη του ιού περισσότερο θανατηφόρα, κάποια έστω υποχρεωτικότητα θα μπορούσε τουλάχιστον υγειονομικά να αιτιολογηθεί. Αντιπαρέρχομαι, βέβαια, τις επικλήσεις στο Λένιν και τον υποχρεωτικό εμβολιασμό για την ευλογιά το 1919 που είναι γραφικότερες και της Μονεμβασίας. Τώρα, όμως, με τα δεδομένα που προαναφέρθηκαν, πώς να δικαιολογηθούν όλες αυτές οι νοσηρές ορέξεις και πολιτικές;

Παρενθετικά, πάλι από τη βρετανική έκθεση που είναι ίσως η πληρέστερη έως τώρα ο κίνδυνος για νοσηλεία με τη μετάλλαξη όμικρον είναι στο 1/3 του αντίστοιχου κινδύνου με τη μετάλλαξη δέλτα [4]. Αντίστοιχα είναι τα ευρήματα και από άλλες πηγές. Γίνεται αυτή η αναφορά γιατί τα πρώτα στοιχεία δείχνουν, όντως, ότι η όμικρον είναι μια ηπιότερη παραλλαγή, κόντρα στην καταστροφολογία ορισμένων.

Κάθε σκέψη περί υποχρεωτικότητας τώρα αλλά και αποκλεισμού των ανεμβολίαστων από την κοινωνική ζωή αντίκειται στην κοινή λογική. Δε χρειάζεται κάτι περισσότερο, να πάμε πιο μακριά, μιλάμε για πλήρη παραλογισμό. Γιατί να αποκλειστούν οι ανεμβολίαστοι ακόμη και από τους ανοιχτούς χώρους εστιατορίων; (αυτό είναι ούτως ή άλλως καψώνι ανορθολογισμού…)

  • Αφού, όπως είδαμε, η μετάδοση δε γίνεται μόνο από αυτούς για να μην πούμε ότι κυρίως γίνεται από εμβολιασμένους.
  • Ακόμη κι αν οι ανεμβολίαστοι είναι οι μιαροί λεπροί της εποχής, γιατί φοβούνται οι εμβολιασμένοι; Αφού, η τελευταία έκθεση από τη Μεγάλη Βρετανία μας πληροφορεί ότι σε σχέση με τους ανεμβολίαστους, οι διπλο-εμβολιασμένοι έχουν κίνδυνο νοσηλείας 35% και οι τριπλο-εμβολιασμένοι μόλις 19%.
  • Μήπως τελικά νοιάζονται για τους ανεμβολίαστους; Μην κολλήσουν και πάνε στο νοσοκομείο; Ε, τότε μάλλον θα νοιάζονταν και για τα νοσοκομεία που έχουν εγκαταλειφθεί εξ’ αρχής στην τύχη τους και στο φιλότιμο των εργαζομένων σε αυτά. Τελευταία τους επιτυχία ότι μετατρέπουν το ένα εκ των τριών νοσοκομείων παίδων, αυτό της Πεντέλης σε μέγα-εμβολιαστικό κέντρο για παιδιά (έλεος!) στερώντας πολύτιμες υπηρεσίες που θέτουν σε πολύ μεγαλύτερο κίνδυνο τα παιδιά απ’ ότι ο κορονοϊός.

Όταν, λοιπόν, τα μέτρα είναι τόσο κόντρα ακόμη και στην κοινή λογική, αυτό που μένει πίσω από το περιτύλιγμα της προστασίας της κοινωνίας είναι τα καψώνια και ο ολοκληρωτισμός. Ναι, ολοκληρωτισμός, ας μην παρεξηγηθούν μερικοί, ο οποίος ορίζεται ορίζεται ως η ανελεύθερη πολιτειακή κατάσταση σε ένα κράτος. Ένα ολοκληρωτικό καθεστώς ελέγχει και κατευθύνει άμεσα ή έμμεσα τις κοινωνικές δραστηριότητες των ατόμων. Τι από αυτά, δηλαδή, δεν ισχύει στην περίπτωσή μας; Δε βιώνουμε το κουρέλιασμα των δικαιωμάτων, όπως ορίζονται από το ισχύον θεσμικό πλαίσιο; Και το να απαγορεύεις σε ανεμβολίαστους (δηλαδή μία ομάδα του πληθυσμού) να κάτσει έξω (ναι διάολε, έξω!) σε ταβέρνα, δεν είναι άμεση παρέμβαση στις κοινωνικές δραστηριότητες των πολιτών;

Και η Αριστερά;

Όταν η κατάσταση βρωμάει ολοκληρωτισμό, είχαμε συνηθίσει τις αριστερές πολιτικές δυνάμεις να αντιδρούν, να ξεσηκώνονται.

Τώρα; Λήθαργος!

Με τη στάση της η Αριστερά συνεχίζει να σιγοντάρει τις κυρίαρχες πολιτικές. Αντί να δούμε, έστω και τώρα, αλλαγή πλεύσης, το ρεσιτάλ «υπευθυνότητας» και υποταγής στον επιστημονισμό (όχι επιστήμη, προσοχή!) συνεχίζεται. Πέρα από τον παραληρηματικό – πλην όμως σύμβουλο του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης – Γεροτζιάφα που εγκρίνει τα κυβερνητικά μέτρα και μιλά για κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας εν όψει της τεράστιας καταστροφής, οι υπόλοιποι τι κάνουν; Οι πολιτικές δυνάμεις τι επί της ουσίας διαφορετικό από την κυβέρνηση λένε; Φοβάμαι πως οι διαφοροποιήσεις είναι τόσο μικρές που δεν είναι καν αισθητές από το κοινωνικό σώμα… Συνοπτικά:

  • Αντιμετωπίζεται με καχυποψία ο εφησυχασμός έναντι της όμικρον. Κλείνουν πολλοί σύντροφοι το μάτι σε θεωρίες περί μη ηπιότητας της όμικρον και κραυγάζουν ότι «Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΑΣ ΠΑΕΙ ΣΕ ΑΝΟΣΙΑ ΑΓΕΛΗΣ», αποφεύγοντας να μιλήσουν για την ουσία και αξία αυτού του όρου, δαιμονοποιώντας τον απλώς. Ναι, με τέτοια διασπορά, θα έχουμε κάποια στιγμή και νοσηλείες και μια έξαρση θανάτων. Αλλά υπάρχουν βάσιμες ενδείξεις ότι αναλογικά θα έχουμε ηπιότερη εξέλιξη τώρα και ότι μπορεί η επιδημία να «σβήσει» σταδιακά μετά από αυτό το κύμα. Κι όμως, το καλό σενάριο δεν ανήκει στο μενού της Αριστεράς. Αυτά είναι αερολογίες του Αδώνιδος Γεωργιάδη (και κατ’ επέκταση του κεφαλαίου το οποίο και υπηρετεί) που δεν νοιάζεται για το λαό. Κι έτσι, αφού «ο λαός σώζει το λαό», ας κρατήσουμε ένα κλίμα καταστροφολογίας και τρομοκρατίας, μπας και τη βγάλουμε καθαρή. Αυτό, όμως, δεν είναι πολιτική.
  • Η αντιπρόταση που προκύπτει, έμμεσα, είναι το «ΚΛΕΙΣΤΕ ΤΑ ΟΛΑ» με κορυφαίο πεδίο μάχης τα σχολεία που με περισσή καταστροφολογία αντιμετωπίζονται ως τα νέα κολαστήρια του ιού. Ναι, θέλουμε σχολεία με καλύτερες προδιαγραφές, σχολεία με καλές συνθήκες υγιεινής. Αλλά όταν φωνασκούμε περί των υγειονομικών βομβών που καραδοκούν στην εκπαίδευση, το πράγμα πηγαίνει προς την αντι-παιδαγωγική τηλεκπαίδευση με όσα δημιούργησε τις προηγούμενες χρονιές ειδικά στους μικρότερους μαθητές. Δυστυχώς το τίμιο, εργατικό λοκντάουν, το ορθόδοξο έχει κάψει πολλά μυαλά στο χώρο της Αριστεράς. Ακόμη κι όταν τα δεδομένα δεν το υποστηρίζουν, έχουμε τους παραλογισμούς του στυλ: «σκέψου και να μην είχαμε κλείσει». Ε, ούτε τώρα φαίνεται να γλυτώνουμε από αυτή τη μάστιγα.
  • Συνεχίζεται ο παραλογισμός με το κράτος που είναι δήθεν ο «μεγάλος αντιεμβολιαστής» και ενώ ξορκίζεται η υποχρεωτικότητα δε σταματά η συνθηματολογία περί «μαζικού, καθολικού εμβολιασμού». Έτσι, καμία επί της ουσίας αντίδραση δεν υπάρχει στα νέα αυταρχικά μέτρα. Ενώ όσοι μιλάνε για υγειονομικό απαρτχαϊντ είναι απλώς αριστεροί/ αναρχικοί συνοδοιπόροι των ψεκασμένων. Μάλιστα, το να μιλάμε για απαρτχαϊντ θεωρείται ηθικό παράπτωμα, διότι βάζουμε στην ίδια μοίρα ένα τσιμπηματάκι (που μάλιστα σώζει ζωές…) με τη φυλετική καταπίεση και τη βία που τη συνόδευε. Το ότι το τσιμπηματάκι οδηγεί σε πολίτες δύο ταχυτήτων, το ότι όσοι δεν το κάνουν τρώνε μόνο σουβλάκι στο χέρι και ποτέ καθιστοί δεν ενοχλεί φαίνεται. Έπος οξυδερκούς ανάλυσης!
  • Σε αυτό το πλαίσιο, οι υγειονομικοί που βρίσκονται σε αναστολή χαίρουν ελάχιστης ή και καθόλου στήριξης, αφού – έστω στα μουλωχτά – θεωρείται ότι οι πιο πολλοί από αυτούς είναι δεξιοί, θρησκόληπτοι, σκοταδιστές. Οπότε ας τους αφήσουμε στην τύχη τους. Τι να την κάνεις την ταξική αλληλεγγύη με τους ψέκες; Ας πεινάσουν λίγο να δούνε τη γλύκα των επιλογών τους. Και, κατά τα άλλα να επιτάξουμε τον ιδιωτικό τομέα υγείας (σωστό αίτημα αυτό, όντως!) την ώρα που έχουμε μερικούς χιλιάδες έμπειρους στο περίμενε. Αυτό κι αν είναι το απαύγασμα της πάλης στο εργατικό κίνημα!
  • Φυσικά, κάθε συζήτηση περί παρενεργειών θεωρείται απαγορευμένη και «νερό στο μύλο των ανορθολογιστών». Ο εναγκαλισμός, όμως, με τις επιταγές της (προφανώς μη ουδέτερης) επιστήμης και των κυρίαρχων επιλογών των big pharma δεν ενδείκνυται ως προοδευτικό σπορ. Και, βέβαια, μακάρι να ζητούσε όλο το φάσμα της Αριστεράς με την ίδια λύσσα που ζητάει εμβόλια αποτελεσματική φαρμακοεπαγρύπνηση. Τότε, μόνο θα αποφεύγαμε τον ανορθολογισμό, τώρα τον τρέφουμε μια χαρά. Για να μην ανοίξουμε το θέμα των ηθικών διαστάσεων – κάθε ζωή μετράει μεν, αλλά για την ώρα ασχολούμαστε μόνο με τα θύματα του κορονοϊού…
  • Πώς κατάπιε σύσσωμη η αριστερά την επίδειξη πιστοποιητικών εμβολιασμού ή αρνητικών τεστ; Θεωρείται πώς όλα αυτά θα είναι προσωρινά; Μακάρι να είμαι εγώ και μερικοί άλλοι μειοψηφούντες οι περίεργοι και ο υγειονομικός έλεγχος / έλεγχος ταυτοπροσωπίας προκειμένου να ψωνίσεις κάλτσες να λήξει σε λίγους μήνες. Αλλά, αλήθεια, πιστεύει κανείς ότι αυτά τα μέτρα δεν ήρθαν για να μείνουν; Χαρωποί με τα ψηφιακά wallets του Πιερακάκη πορευόμαστε στη νέα κανονικότητα…

Αντί να πλειοδοτούν σε καταστροφολογικά σενάρια και εμβολιο-λαγνεία, καλό θα ήταν το όποιο κίνημα έχει απομείνει καθώς και οι πολιτικοί φορείς της Αριστεράς να καλέσουν σε ξεσηκωμό απέναντι στα αυταρχικά μέτρα. Επιτέλους να ξυπνήσουν, δηλαδή! Τα νέα αυταρχικά μέτρα, άλλωστε, έρχονται σε μια εποχή που μεσουρανεί μια μείζων ενεργειακή κρίση που, πέρα από τις άμεσες συνέπειές της, ενισχύει σημαντικά τον πληθωρισμό. Το να επιβάλλει το κράτος τόσο σκληρές πολιτικές στον πυρήνα των ατομικών δικαιωμάτων αποτελεί άριστη προετοιμασία εν όψει πιθανών νέων (σκληρών) πολιτικών λιτότητας, αφού επιπλέον το υπέρογκο χρέος της εποχής του κορονοϊού δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα συνεχίζει να χρηματοδοτείται από τη φιλεύσπλαχνη ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα. Με τέτοια ύπνωση και συμπόρευση με το κυρίαρχο αφήγημα, πώς θα αντιμετωπίσουμε τέτοιες εξελίξεις; Πώς να γυρίσεις σελίδα όταν, παρά τις μεγαλοστομίες, δε χάνεις ευκαιρία να βάζεις διαρκώς στο κάδρο τους αρνητές, αυτό το χιμαιρικό εχθρό; Ας ελπίσουμε ότι όλα αυτά είναι συνωμοσιολογία, αλλά δεν το βλέπω!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s